Klejenie drewna i fornirowanie

Kącik majsterkowicza

   Najprostszym sposobem sklejenia drewna jest sklejenie jego części na zimno uniwersalnym klejem do drewna.

   W ten sposób można przykleić luźną deseczkę parkietu, naprawić zabawkę swojej pociechy, posklejać rozpadające się krzesło, czy inny mebel.

   Powierzchnia klejonego drewna, a także drugiego materiału (gdy sklejamy np. drewno z płytą HDF), powinna być czysta - pozbawiona starego kleju, tłuszczu, trocin powstałych przy czyszczeniu elementów i innych zanieczyszczeń.      Ich obecność bowiem osłabi sklejane miejsca. Żeby klejenie było trwałe i mocne, musimy zadbać także o solidne dociśnięcie do siebie klejonych elementów, na czas wiązania kleju.

    Producenci podają różne czasy wiązania dla swoich klejów. Niektórzy informują o wiązaniu w czasie nawet kilkunastu sekundowym, ale najczęściej uważa się, że dopiero po upływie 24 godzin wiązanie i schnięcie kleju jest gotowe na 100%. 

   Istnieje bardzo dużo rodzajów klejów do drewna i każdy z nich spełnia swoje zadania. Kierując się najprostszym sposobem klejenia, można wybrać klej Wikol, który jest bardzo poręczny i „czysty” przy wykonywaniu klejenia. Daje mocne, bezbarwne, elastyczne spoiny, niewydzielające szkodliwych substancji dla zdrowia, co jest szczególnie zalecane przy naprawie mebli i zabawek dziecięcych. Skleja wszelkie materiały: drewno, laminaty, różne płyty stolarskie oraz materiały tapicerskie.

   Wikol jest klejem wodnym i nie nadaje się do klejenia przedmiotów w miejscach narażonych na kontakt z wodą                i wilgocią. Do sklejenia takich miejsc, powinien nam wystarczyć uniwersalny, dwuskładnikowy Distal Rapid, jeden            z najlepszych klejów szybkowiążących o bardzo długich terminach ważności.

   Zaletą obu tych klejów jest właśnie długi okres przydatności. Na opakowaniach producenci podają oczywiście gwarantowane okresy przydatności, ale osobiście niejednokrotnie kleiłem kilkuletnim Wikolem, zawsze z dobrym skutkiem. Trzeba tylko uważać, aby przechowywany zimą, nie zamarzł na lód, bo traci wtedy wiele swoich właściwości.

 

Klejenie (naprawa) krzesła

 

Będziesz potrzebować


Pilnika do drewna i papieru ściernego.

Wąskiego dłutka lub ostrego śrubokrętu

Kleju stolarskiego Wikol

Małego pędzelka, gwoździa oraz dużej szpilki

Grubej nici (może być np. nić tapicerska)

Ścisku taśmowego, ścisków stolarskich lub szelek gumowych, elastycznego paska do spodni, starych rajstop damskich, getrów męskich

Klejącej taśmy papierowej

Wilgotnej szmatki.


   1. Krzesło rozbierz na elementy, rozłączając wszystkie ruszające się połączenia. Pozostaw tylko te, które są mocno spojone ze sobą.

   2. Owiń taśmą papierową poprzeczki oraz okolice gniazd i oznacz je, abyś nie pomylił ich przy składaniu krzesła.

   3. Opiłuj lub zeszlifuj papierem ściernym stary klej z końcówek poprzeczek, i wydłub stary klej z gniazd. Pozostawienie starego kleju, uniemożliwi wiązanie nowego kleju.

   4. Jeśli jakaś poprzeczka, lub element krzesła ma pęknięcie wzdłuż słojów, poszerz szczelinę, wsuwając w nią gwóźdź Wprowadź nieco kleju i rozprowadź go po obu klejonych powierzchniach szpilką. Odczekaj od 3 do 5 minut, po czym usuń gwóźdź i dociśnij do siebie dwie klejone powierzchnie starą pończochą. Połączenie możesz wzmocnić, wbijając 2-3 małe gwoździki bez łebków w sklejone miejsce.

   Jeśli naprawione miejsce będzie istotne przy montażu całego krzesła, musisz przerwać pracę i odczekać 24 godziny      na związanie połączenia.

   5. Złóż na próbę krzesło. Jeśli któraś końcówka wchodzi zbyt luźno w swoje gniazdo, posmaruj ją klejem i nawiń na nią przygotowaną nitkę. Nawijaj nić ciasno i po zakończeniu, posmaruj oplot klejem.

   6. Posmaruj wszystkie końcówki i gniazda klejem przy pomocy pędzelka. Złóż krzesło i pościskaj ściskami stolarskimi oraz taśmowym. Jeśli nie masz ścisków, użyj szelek, paska, rajstop i getrów.

   7. Wypływający ze złączy nadmiar kleju, trzeba jak najszybciej usunąć wilgotną szmatką, ścierając bardzo starannie wszelkie jego ślady, płucząc ścierkę kilkakrotnie w czystej wodzie.

   8. Po 24 godzinach można zdjąć ściski, czy przedmioty spełniające taką rolę, usunąć papierową taśmę oraz wszystkie inne ślady naprawy.

 

Naprawa uszkodzonej okleiny z forniru

 

Będziesz potrzebować

 

Stalowego liniału

Ołówka i stolarskiego noża 

Kleju do drewna Wikol + żelazko

Kawałka starego brzeszczotu piłki do metalu

Szpachli i bejcy w odpowiednim kolorze

Lakieru do drewna

Papieru ściernego: grubszego oraz o gradacji 180

   1. Gdy będziesz już miał odpowiednią łatkę forniru, dopasowaną do rysunku słojów i tej samej grubości, lub nieznacznie grubszą od forniru na naprawianym meblu, to zależnie od uszkodzenia:

a) wytnij z niej potrzebny kawałek, zaznacz go ołówkiem na uszkodzonym miejscu, po czym przy pomocy noża oraz stalowego liniału, wytnij taki sam kształt w starej okleinie mebla.

b) Połóż na uszkodzonym miejscu przygotowaną łatkę forniru zgodnie z kierunkiem słojów (możesz ją przypiąć pinezkami) i wytnij kształt prostokąta, przecinając obie warstwy.

   2. Usuń dłutem starą warstwę forniru i wyczyść dokładnie podłoże.

   3. Kawałkiem brzeszczota rozprowadź równomiernie klej na fragmencie przygotowanego podłoża oraz na spodniej stronie fornirowej łatki. Warstwy kleju nie powinny być grubsze niż ząbki brzeszczotu. Odczekaj 3 do 5 minut i przyłóż łatkę do podłoża. Dociśnij ją dokładnie klockiem z miękkiego drewna, po czym prasuj nie za gorącym żelazkiem naprawiane miejsce. Sprawdzaj, czy fornir nie pęka i równo przylega do podłoża.

   4. Nierówności w szczelinach na styku nowego i starego forniru wyrównaj szpachlą i przykryj folią, Połóż na naprawionym miejscu kawałek laminowanej płyty wiórowej lub grubej sklejki, całość ściśnij ściskiem stolarskim albo obciąż sporym ciężarkiem i odstaw na 24 godziny.

   5. Płaskim klockiem oklejonym papierem ściernym (najpierw grubszym, potem 180), zeszlifuj naprawioną powierzchnię mebla, wy bejcuj ją i pokryj lakierem.

 

Stanisław Magot

98 - 400 Wieruszów

ul. Warszawska 113

Zapraszamy do serwisu

tel.  48 668 216 761

tel. 48 62 78  41261

stmagot@gmail.com